آبتاب– داروهای اضطراب شامل چند دسته اصلی هستند، از جمله مهارکنندههای بازجذب سروتونین (SSRIs)، مهارکنندههای بازجذب سروتونین-نوراپینفرین (SNRIs)، داروهای سهحلقهای ضدافسردگی (TCAs)، بنزودیازپینها، بتابلاکرها و برخی داروهای دیگر. افرادی که اضطراب مداوم دارند، ممکن است با مصرف داروهای اضطراب بتوانند علائم خود را کنترل کنند، اما انتخاب مناسبترین دارو نیاز به مشورت با پزشک دارد.
مهارکنندههای بازجذب سروتونین یا SSRIs نوعی داروی ضدافسردگی هستند که اغلب برای اضطراب و اختلال وسواس فکری-عملی (OCD) تجویز میشوند و معمولاً پس از ۲ تا ۶ هفته اثر خود را نشان میدهند. این داروها اعتیادآور نیستند و مصرف آنها معمولاً بین ۶ تا ۱۲ ماه ادامه دارد. مهارکنندههای بازجذب سروتونین-نوراپینفرین (SNRIs) نیز مشابه SSRIs عمل میکنند و علاوه بر اضطراب، در برخی موارد برای افسردگی و دردهای مزمن تجویز میشوند. داروهای سهحلقهای ضدافسردگی یا TCAs، اگرچه قدیمیتر هستند، در صورت ناکارآمد بودن داروهای دیگر ممکن است مفید باشند و با افزایش سطح سروتونین و نوراپینفرین در مغز عمل میکنند.
بنزودیازپینها نوعی آرامبخش سریعاثر هستند که علائم جسمی اضطراب مانند تنش عضلانی را کاهش میدهند و اثرات آنها معمولاً طی ۱ تا ۲ ساعت ظاهر میشود. با این حال، به دلیل احتمال وابستگی و کاهش اثر در طول زمان، معمولاً برای مصرف کوتاهمدت تجویز میشوند. برخی داروهای دیگر شامل بتابلاکرها، بوسپیرون و مهارکنندههای مونوآمین اکسیداز (MAOIs) هستند که در شرایط خاص و در صورت عدم پاسخ به داروهای اصلی تجویز میشوند.
تمامی داروهای اضطراب ممکن است عوارض جانبی داشته باشند که بسته به نوع دارو متفاوت است و در بسیاری موارد بعد از چند هفته کاهش مییابد. برای مثال، SSRIs و SNRIs میتوانند باعث تهوع، یبوست یا اسهال، سرگیجه، خشکی دهان، اختلالات خواب و مشکلات جنسی شوند. TCAs علاوه بر موارد فوق ممکن است باعث تاری دید، مشکلات ادراری و افزایش وزن شوند. بنزودیازپینها میتوانند سبب سردرگمی، ضعف حافظه و وابستگی جسمی شوند و بتابلاکرها ممکن است باعث سرما در دست و پا، خستگی و اختلالات خواب شوند.
همچنین MAOIs ممکن است با بسیاری از داروها و غذاها تداخل داشته باشند و نیازمند دقت ویژه هستند. FDA در سال ۲۰۰۴ هشدار جعبه سیاه برای داروهای ضدافسردگی در کودکان و جوانان صادر کرد، زیرا ممکن است خطر افکار و رفتارهای خودکشی را در افراد زیر ۲۵ سال افزایش دهد. افرادی که اضطراب دارند، میتوانند علاوه بر دارو، روشهای خانگی و غیر دارویی مانند تمرینات تنفسی، مدیتیشن، ورزش، یوگا و طب سوزنی را امتحان کنند. همچنین، درمانهای روانشناختی، به ویژه درمان شناختی رفتاری (CBT)، میتوانند به تغییر افکار و رفتارهای اضطرابآور کمک کنند.
افرادی که اضطراب دارند، باید در صورت مشاهده علائم شدید یا عدم بهبود، با پزشک مشورت کنند. پزشک ممکن است ترکیبی از دارو و رواندرمانی را پیشنهاد دهد و در صورت بروز عوارض جانبی، دوز دارو را تنظیم کرده یا داروی دیگری تجویز کند. هدف نهایی یافتن برنامه درمانی مناسب برای هر فرد با توجه به نیازها و شرایط خاص او است.