مدنیت‌، آموزش و پرورش و معلمان

 

مدنیت در ایران به طفلی می‌‌ماند که تازه شروع به سخن گفتن کرده است. یعنی هنوز اول راه است، چرا موضوع به این مهمی‌ با توجه به مبارزات زیاد مردم ما هنوز در اول راه است؟ چون اولاً وزارتخانه آموزش و پرورش که محل آموزش همگانی‌ است به این مسئله مهم عمیقاً نپرداخته است.

 

 

به گزارش آبتاب، دکتر خدیجه گلین مقدم تحلیلگر حوزه فرهنگی نوشت: “دلیل آن هم دخالت نیروهای خارج از حوزه در این وزارتخانه است که سعی می‌‌کنند از طیف خودشان را بر تدوین کتب درسی تحمیل کنند. نتیجه‌اش این می‌‌شود که در کتاب پایه چندم می‌‌نویسند در ایران موضوع کرونا به صورت گل و بلبل انجام شده است. نمی‌‌‌نویسند که مردم قتل عام کرونایی شدند.” دوم: در طول دوران مبارزات، پس از آنکه مبارزات میدانی فروکش کرد، مبارزان توسط اراذل و اوباش راه یافته در قدرت سرکوب شدند. به همین خاطر جرأت مطالبه‌گری را از دست داده‌اند و همه نگاه می‌‌کنند، ببینند کی جان خودش را نادیده می‌‌گیرد و می‌‌آید وسط تا حقوق‌شان را زنده کند. مثل معلمانی که معاش بقیه را فریاد زدند و حالا هم در زندان هستند و بقیه معلم‌ها (اکثرا) هم فقط نگاه می‌‌کنند و از ترس حتی جرأت فریاد زدن در اتاق خالی خودشان را هم ندارند. فکر می‌‌کنم اصلاح امور ( البته اگر کار از کار نگذشته باشد و راهی برای اصلاح وجود داشته باشد) با راهکارهای مدنی می‌‌تواند، جاه‌طلبان و قدرت‌طلبان و رانت خواران کثیف را سر جای خودشان بنشاند، به شرطی که تداوم داشته باشد.

   توجه: مطلب مندرج صرفاً دیدگاه نویسنده است و رسانه آبتاب در قبال آن هیچ موضعی ندارد.

   منبع: آرمان ملی