به اعتلای کشورمان معتقدیم

آنچه که باید درباره ناامنی غذایی بدانید

آبتاب  فاطمه مهسا کارآموزیان- یکی از حقوق اساسی بشر داشتن امنیت غذایی است. امنیت غذایی، معیار توانایی یک فرد جهت دسترسی به مواد غذایی به اندازه رفع نیاز بدنش برای داشتن زندگی فعال و سالم است. هرچند، دسترسی به حداقل مقدار مواد غذایی کافی برای یک انسان اهمیت دارد؛ اما متأسفانه میلیون ها انسان در سرتاسر دنیا از این حق انسانی خود محروم هستند. قابل ذکر است که مفهوم امنیت غذایی به چند رکن اساسی تقسیم می شود که یکی از آنها، در دسترس بودن مواد غذایی است. این رکن ارتباط نزدیکی با میزان تولید غذا در یک جامعه و وضعیت اقتصادی آن جامعه دارد. «دسترسی» به غذا تحت تأثیر عوامل اجتماعی و سیاست های بی شماری است. عواملی چون قیمت گذاری و داشتن زیرساخت­های مناسب تولیدی همگی بر دسترسی به غذای کافی برای همه افراد جامعه تأثیر دارند. نکته مهم آن است که مفهوم دسترسی، صرفاً داشتن غذای کافی در یک جامعه نیست، بلکه این مواد غذایی باید کیفیت لازم برای سلامتی افراد را داشته باشند. مورد بعد، «استفاده» از مواد غذایی است. باید توجه داشته باشیم که همه مواد غذایی دارای ارزش غذایی یکسان نیستند و از سوی دیگر جزو مواد غذایی سالم هم نیستند؛ لذا اهمیت دارد که مواد غذایی از کیفیت خوبی برخوردار باشد و به اندازه کافی مغذی و سالم باشند تا انرژی مورد نیاز برای فعالیتهای روزانه افراد را تأمین کنند. همچنین، مهم است که افراد دانش و ابزار مناسب برای انتخاب، تهیه و نگهداری مواد غذایی داشته باشند. مورد آخر داشتن «ثبات» در دسترسی به مواد غذایی است. عواملی که ثبات امنیت غذایی در یک جامعه را تهدید می کنند، عبارت از بلایای طبیعی، تغییرات آب و هوایی، درگیری و جنگ و عوامل اقتصادی هستند. زمانی که افراد با ناامنی غذایی مواجه می شوند، متحمل آسیب های  جدی می شوند که گاهاً قابل جبران نیست. حال سؤال این است که امنیت غذایی چگونه اندازه گیری می شود؟ چندین روش برای ارزیابی امنیت غذایی مطرح هستند که عبارتند از: برآورد میزان کالری مصرفی سالانه، بررسی درآمد و هزینه خانوار، نوع رژیم غذایی افراد، اندازه گیری قد، وزن و ترکیب بدن افراد.  

هرچند، در هر کشوری افرادی هستند که از ناامنی غذایی رنج می برند، اما وسعت این معضل در برخی کشورها به مراتب بیشتر از دیگر کشورهاست. بر اساس شاخص جهانی گرسنگی ۲۰۲۰، کشورهای نیجریه، افغانستان، لسوتو، سیرالئون، لیبریا، موزامبیک، هائیتی، ماداگاسکار، تیمور، و چاد جزو کشورهایی گزارش شده اند که تلخ ترین شرایط گرسنگی را داشته اند و زنان و بویژه زنان سرپرست خانواده، کشاورزان خرد و فقرای شهری بیشترین رنج را متحمل شده اند. در مجموع، باید گفت که سوءتغذیه یک واقعیت ویرانگر برای افرادی است که از نظر غذایی در شرایط ناامنی قرار دارند و سلامت جسمی و روانی آنها را به خطر می اندازد، بنابراین ارزیابی همه جانبه آن و ارائه راهکارهای مناسب اهمیت زیادی دارد. هرچند، ناامنی غذایی واقعیت دهشتناکی است که میلیون ها نفر در جهان با آن روبرو هستند، اما اقداماتی وجود دارند که می توان برای کاهش این رنج بشری انجام شوند که از آن جمله میتوان به مدیریت بحران در شرایط بلایای طبیعی و کاهش تبعیض های اجتماعی و جنسیتی اشاره کرد. دولتها نقش کلیدی در بهبود امنیت غذایی شهروندان خود دارند که با اتخاذ سیاستهای صحیح و مؤثر می توانند تأثیرگذار باشند. همچنین، سازمانهای مردم نهاد هم می توانند با شناسایی و تمرکز بر روی کمک رسانی به آسیب پذیرترین افراد، به ویژه زنان و دختران، نقش مؤثری در رفع این معضل ایفا کنند.     

Email
چاپ
آخرین اخبار