به یاد استاد رافت بزرگ

   100130

دکتر فاطمه رجبی پور-پژوهشگر و استاد دانشگاه تهران


استاد رافت انسانی بزرگ، اندیشمند، با مرام و غیر وابسته به هرگونه نظام سیاسی و غیر اخلاقی بود. این انسان برجسته در سایه علم و منش انسانی همیشه حرف اول درمانی را در انستیتو کانسر امام خمینی میزد و همه هدفش خدمت به بیمار بود. برایش وزیر وکیل و فقیر در مقابل بیماری فرقی نداشت. در جهت راه اندازی بخش آنکولوژی اطفال  برای من علیرغم کار شکنی های فراوان سنگ تمام گذاشت زیرا به این باور رسیده بود که هدف من خدمت به مردم است و هیچ گونه انگیزه مادی یا اوج گیری رقابتی در کارم نیست. واقعاً روحش شاد که مدیر لایق و ریز بینی بود. وقتی میدید که من هم خلاف موج حرکت میکنم و بیماران را از بخش خصوصی  به خاطر هزینه های زیاد به بخش دولتی می برم و شبانه روز در کنار بیمارانم حضور دارم، نهایت همکاری را در راه اندازی  این بخش کرد. ولی به محض بازنشستگی این انسان فر هیخته و غیر وابسته بخش دگرگون شد. بیماران لاعلاج هر سه تا چهار روز یکبار ویزیت می شدند و اندکی که متعهد به سوگند نامه پزشکی بو دند و خواهان همدلی و اجرا قوانین بودند، از سیستم به هر شکلی خارج شدند. اما این انسان بزرگ علیرغم بازنشستگی، روزهای یکشنبه هر هفته را برای بیماران قدیمی و وابسته درمانگاهش حفظ کرد. روزی که من به عنوان بیمار خدمتش رسیدم، اولین سؤالی که از من پرسید این بود: "خب، بخش آنکولوژی اطفال چگونه  اداره میشود؟ در جواب سکوت کردم. گفت: بگذریم و متأثر شد. این انسان بزرگ که  همه فکر میکردند روحیه خشک و خشنی دارد، اشک در چشمانش جمع شد و ناراحت از اینکه باز گرفتاری برای آنکولوژیستهای فداکار پیش آمده و حالا من در غم این عزیز از دست رفته و این استاد بزرگوار  باید  بگریم و بگویم که ای داد از دست زمانه!

واژه ‌ها به یاری ذهن نمی آیند، آنگاه که حجم اندوه راه نفس را می‌بندد و راهی نیست جز گریستن و گریستن! استاد عزیزم من و هزاران بیمار دیگر زندگیمان را مدیون شماییم و در فراقتان حیران و بی پناهیم. روحتان قرین رحمت باد.


نظر شما