کرونا، مرگ یا گرسنگی

   1100049

دکتر کریم آزاد


     رکود اقتصادی کنونی که هشتمین رکود جهانی یک قرن اخیر است، اقتصادهای نوظهور را با چالش‌های بی‌سابقه‌ای مواجه می‌سازد. این اقتصادها همچون جهان توسعه‌یافته منابع لازم را برای اجرای بسته‌های مالی حمایتی-تشویقی در اختیار ندارند تا مانع رکود عمیق شوند. اگر اقتصادهای نوظهور تصمیم به قرنطینه شهرها بگیرند، نظام رفاهی ضعیف آنها برای مدت طولانی جوابگوی نیروی‌کار خانه‌نشین شده نیست. این امکان برای کشورهای ثروتمند وجود دارد که برای ولخرجی‌ های خود وام بگیرند. بیشتر ملتهای نوظهور اما فرصت این ولخرجی‌های لوکس را ندارند. این کشورها گیر افتاده‌اند، چراکه در صورت استقراض بیشتر، با خطر از دست دادن اعتماد سرمایه‌گذاران مواجه خواهند شد.در شرایطی که بیش از پانزده میلیون نفر در آمریکا تقاضای استفاده از  مزایای  بیکاری کرده‌اند، اما دو میلیارد نیروی‌ کار بیکار‌ شده، کشورهای فقیر باید زندگی خود را بدون دریافت این مزایا بگذرانند. بیمه بیکاریِ اقتصادهای توسعه‌ یافته، بطور معمول از هر ده نفر نیروی‌ کاری که شغل رسمی خود را از دست می‌دهند، شش نفر را پوشش می‌دهد، نسبتی که در اقتصادهای در حال‌ توسعه یک به ده است. نتیجه اینکه بسیاری از دولتمردان جهانِ نوظهور می‌گویند که امکان کپی‌برداری کامل از مدل کشورهای ثروتمند در تعطیلی فعالیتهای اقتصادی وجود ندارد. در این رابطه عمران خان، نخست‌ وزیر پاکستان، در پیام توییتری گفت: جنوب آسیا با دو انتخاب سخت بین قرنطینه برای کنترل کرونا ویروس و اطمینان از اینکه مردم از گرسنگی نخواهند مُرد و اقتصاد فرو نمی‌پاشد، مواجه است. بر خلاف ملتهای ثروتمند، اقتصادهای نوظهور نمی‌توانند سیاست‌ خانه‌ نشینیِ بخش عمده نیروی‌کار خود را ادامه دهند، بنابراین مجبور هستند واقعیت تلخ داستان را قبول کنند. با توجه به صدمات تاب‌ناپذیر تعطیلی‌ها، این اقتصادها تنها جنگی نابرابر را علیه ویروس کرونا پیش خواهند برد. واقعیت این است که شرایط طبقات پایین، با ویروس کرونا و بی‌ ویروس کرونا وخیم است. هنرمندان، فوتبالیست ها،توانگران و سرمایه داران و اهل سیاست؛ بایدکاری کنند. اینها مردم هموطن ما هستند که گرفتار رانت خواران، مختلسین بی دین و بی وجدان، مسئولینی بی کفایت، بی تدبیر، بیخیال و خودخواه شده اند. هر روز صورتهای شرمنده، سرخ شده با سیلی را در گوشه کنار شهر می‌بینیم، مردانی که روی خانه رفتن با دست خالی را ندارند. معلوم نیست، این مصیبت کی تمام خواهد شد، ولی مشکلات معیشتی خانواده‌ ها انباشته شده و درد تهیدستی را تحمیل کرده است. دولت در شرایطی نیست که بتواند کمک خرج مردم آسیب دیده باشد؛ همین که با تحریم‌های کمرشکن، بتواند قامت خود را راست نگاه بدارد، به خود می‌بالد که کاری کرده است.


نظر شما