عملکرد بدون نتیجه

   1125908

کیومرث ترکاشوند


    این خوانش مغلوط و معوج که گاهی با آنچه ادای تکلیف یا مکلف بودن به ادای تکلیف خوانده شده، شباهتی ظاهری پیدا می کند، دقیقا مصداق همان ضرب المثل معروف گردو و گردی است. این برداشت اشتباه در چند دهه گذشته به طرز فاجعه باری در میان دستگاه های اجرایی، نهادهای عمومی و حتی سیاستمداران و قانون گذاران رخنه کرده و بسیاری از عملکردهای آنها را به وادی بی نیازی از بازخورد کشانده است. مجلس شورای اسلامی که بر اساس قانون اساسی، اختیار انحصاری وضع قانون و تصویب لوایح بودجه سالانه را در دست دارد، در موارد بسیاری با تخصیص بودجه برای اجرای طرح های انتقال بین حوضه ای آب، احداث فرودگاه های بدون مسافر، اشتغال های زودبازده یا تسهیلات کمر شکن تکلیفی برای بانک ها و همچنین سرکوب قیمت بنزین در دهه هشتاد(مجلس هفتم) موافقت یا تأکید کرده اما نتیجه ای که از این هزینه ها نصیب شهروندان شده، نتوانسته به صورتی فراگیر منافع جامعه را تأمین کند و از اتفاق در مجموع خسارت های بسیاری در زمینه های زیست محیطی، افزایش بدهی های معوق بانکی و انباشت تورم به کشور وارد کرده است. با این همه مجلس هنوز شاهد اعلام وصول شدن طرح ها و لوایحی است که بدون کار کارشناسی و گفتگو به انتظار صحن علنی نشسته اند. غیبت نظام بازخورد در کشور باعث می شود، آرزوها در قالب اهداف بیان شوند و تنها حرکت کردن ملاک عملکرد قرار بگیرد، در این حالت می توان هر جا که تیر پرتاب شده تیرانداز نشست، دورش را دایره ای کشید و همان را هدف دانست، اهدافی صرفاً اعدادی در آمارنامه ها خواهند شد و مثلاً وقتی به دلیل افزایش درآمدهای نفتی، شاخص های رشد اقتصادی جابجا می شوند آن را نشانه ای از رشد واقعی اقتصاد کشور دانست، در حالی که نتایج سلبی، جایی در سنجش نتیجه عملکرد اقتصادی نباید داشته باشند.

 

 


نظر شما