آسیب شناسی پدیده فقر و وقوع جرم در جامعه

   1125977

رزیتا خسروی - دانشجوی دکترای جامعه شناسی


از ابتدای اسفند ماه 1398 و اعلام رسمی ورود بیماری مرگبار کوئید 19 به کشورمان صدها مطلب مفید در باب راهها و روش های پیشگیرانه در حوزه علوم پزشکی و سلامت و هشدارهای جدی در این خصوص به سمع و نظر مردم رسانده شده است. در این بین روان شناسان و جامعه شناسان عزیز کشورمان نیز به موازات جامعه محترم پزشکی به درمان های روانی واجتماعی وتوانمندسازی آحاد جامعه پرداختند. مردمی خسته از یک سال کار و تلاش با فراز و نشیب هایی که پشت سرگذاشته بودند به ناگهان و در اوج بسیاری از مشکلات به ویژه تورم وگرانی در آخرین ماه سال با رکود و تعطیلی الزامی واجباری روبرو شدند. تعطیلی مشاغل و بیکاری جمع کثیری از مردم هرچند مهرتأییدی برای پیشگیری از ابتلا به بیماری است، اما لزوم توجه به اقشار آسیب پذیر که قرار است برای مدت طولانی در فرایند قطع زنجیره بیماری مشارکت کنند از ضروریات است. کرونایی که علاوه بر گرفتن جان انسانها، به زودی افزایش بی سابقه پدیده بیکاری، منجر به فقری دامنگیر و به تبع آن وقوع انواع جرم وبزه را به ارمغان خواهد آورد. مسأله بیکاری در کنار کارکردهای اقتصادی و اجتماعیاش، دارای بازخوردهای سیاسی و حتی امنیتی است. مطابق تحقیقات، فقر ناشی از بیکاری یکی از بزرگترین علل وقوع جرم در کشور ماست. جرائم مالی خرد وکلان مانند سرقت یکی از رایج ترین جرائم که بر اساس آمار اولین اتهام کیفری در دادگستری های سراسر کشور سرقت است و همه می دانیم که هر چقدر آمار بیکاری و فقر در جامعه افزایش یابد به همان نسبت آمار جرم هم در کشور بالاتر می رود.

حال باتوجه به وضعیت بحرانی کشور و تصور خوش بینانه حداقل 4ماه برای کنترل وکاهش نسبی کرونا در ایران باید برای نیازهای اولیه اقشار آسیب پذیر که اینک بیکار و فقیرتر شده اند فکری کرد. نیاز اولیه یعنی نان شب! فکر می کنید زن یا مرد سرپرست خانواری که بیکارشده حداکثر تا چند روز دیگرمی تواند نیازهای اولیه زندگی اش را تأمین کند؟ اجاره مسکن ، هزینه های مضاعف بهداشتی وسلامت، هزینه های درمان احتمالی بیماری هایی که گریبانگیر خود یا خانواده اش است همچون بیماری های قلبی، تنفسی، دیابت و....تا چند روز می تواند شعار (درخانه بمانیم) را عملی کند؟ بعد از آن چه می شود؟ ما هرچقدر هم برای آنها حرف بزنیم وقتی شکمی گرسنه باشد فایده ای ندارد! خانواده های آسیب پذیر وکم درآمد، قوت لایموتشان را از کار روزانه شان تأمین می کنند و حالا درآستانه جدالی نابرابر با مرگ و زندگی قرارگرفته اند با چاشنی بیکاری و فقر!

با نگاه جامعه شناسانه در زیر پوست کرونا زده کشور هشداری  جدی وقوع عنقریب انواع جرم وبزه را اعلام می کنم و شعار پیشگیری بهتر از درمان است را دراین حوزه نیز کارساز می دانم. نقش مهم دولت و سازمانها و نهاد های دولتی در برنامه ریزی مدون فقرزدایی و تأمین و رفاه اجتماعی بسیار پررنگ و ضروری است. پرداخت وام های کم بهره، اهدا سبد کالاهای ضروری به صورت ماهیانه، حمایتهای مالی از بیماران پرداخت بیمه های بیکاری و دهها روش پیشگیرانه دیگرمی تواند در این همیاری عمومی تأثیر گذار  باشد. سازمانهای مردم نهاد (NGOs)  و خیرین خوبمان به عنوان بسترمهم حمایتگر اجتماعی به کمک مردم آسیب دیده بشتابند باید تا دیر نشده کاری کرد! خیرین عزیزی که سالهاست دغدغه فقرزدایی داشته اید و همیشه درخط مقدم ایثار و بخشش و نیک نامی و نیک فرجامی بوده اید اینک زمان کمک و یاری مجدد است، جان شما وجان مردم!

بدانیم که با هر سرفه دردناک کرونایی تبی در زیر پوست جامعه درحال گداختن است، تبی به نام فقر و اتفاقی قابل پیش بینی به نام جرم، ما در خانه می مانیم اما نگران وضعیت هم میهنان بحران زده مان هستیم. بیایید تا دیرنشده کاری کنیم.

 

 

 

 


نظر شما