مصرف انسولین در روزه داری

   57751

دکتر کیهان محمدی، دستیار تخصصی فارماکوتراپی (داروسازی بالینی) دانشگاه علوم پزشکی تهران


از انواع متوسط تا طولانی اثر مانند NPH، گلارژین، در ترکیب با انسولین های سریع و کوتاه اثر مانند آسپارت و رگولار، استفاده می شوند. در مورد انسولین های قبل از وعده غذایی استفاده از انواع آنالوگ بررگولار ارجح است. در بیماران دیابتی، بیماران دریافت کننده انسولین نسبت به داروهای خوراکی، ریسک بیشتری برای هیپوگلیسمی بخصوص در روزه داری دارند و شواهد کمی در مورد بهترین دوز و نوع انسولین در این بیماران وجود دارد. این بیماران می توانند انسولین دریافت کنند، ولی باید دوز تعدیل شود و حتما براساس اندازه گیری قند خون دوز دارو و اثرات آن پایش شود.

اگر بیمار روی رژیم یک بار در روز NPH، گلارژین و یا دتمیر است،  دوز دارو۳۰-۱۵ درصد  کاهش و همراه با افطار تزریق شود و اگر رژیم بیمار انسولین های متوسط  تا طولانی اثر است و دو بار در روز مصرف می شود، دوز صبح قبل را با افطار و دوز شب قبل را با سحر همراه با کاهش ۵۰ درصدی مصرف کند و در مورد انواع کوتاه اثر هم دوز شب بدون تغییر افطارمصرف می شود، دوز ناهار حذف می گردد و دوز سحر۵۰-۲۵ درصد کم می شود. در مورد انسولین های premixed اگر یک بار در روز مصرف می شده است، همان دوز در وعده افطار تزریق می شود، اگر دو بار در روز، دوز افطار مثل قبل مصرف شود و دوز سحر ۵۰-۲۵ درصد کم شود. اگر از قبل سه بار در روز مصرف می شده است. دوز ظهر حذف شده و دوز دارو براساس اندازه گیری قند خون هر سه دوز تنظیم شود.

انسولین پمپ در ساعات انتهایی روزه، سرعت آزاد شدن انسولین بازال را ۴۰-۲۰ درصد کاهش می یابد. انسولین بلوس مانند همیشه براساس میزان کربوهیدرات مصرفی و ضریب حساسیت فرد به انسولین تنظیم می شود.


نظر شما