معضلی به نام کودک خیابانی

   42785

نیالا وفائیان، پژوهشگر علوم اجتماعی


با نزدیک شدن به ایام نوروز، به یاد کودکان خیابانی افتادم که شاید هیچ امیدی برای نو شدن کفش ها و لباس هایشان ندارند و با توجه به اینکه این موضوع یک معضل اجتماعی است، تصمیم گرفتم در این مبحث به این موضوع بپردازم. کودکان خیابانی، کودکانی هستند که عمدتا به دلایل اقتصادی در جامعه رها شده اند؛ اما دلایل دیگری چون جدایی والدین، مهاجرت به شهر، معلولیت های جسمی و روانی و...نیز ممکن است باعث شوند که کودکان در جامعه ی ناامن رها شوند. این کودکان از سنین کم با مشکلاتی نظیر: ناامنی مواجه می شوند. علاوه بر عدم امنیت، آنها از حقوق اولیه خود نظیر: تغذیه ی مناسب، بهداشت، تحصیل و آموزش، تفریح و حمایت های روانی و اجتماعی محرومند. این کودکان اصولا برای بدست آوردن درآمد برای خود یا کمک به افزایش درآمد خانواده خود به مشاغل کاذب نظیر: دستفروشی یا گدایی رو می آورند که «کودک کار» نیز محسوب می شوند. شرایط زندگی این گروه از کودکان به گونه ای است که امکان همسویی با جامعه را ندارند و این وضعیت اثرات تخریبی عمیقی بر ابعاد روانی و عقلانی این کودکان می گذارد؛ بطوریکه اکثرا تمایل به رفتارهای مجرمانه، اعتیاد و بی بند و باری جنسی پیدا می کنند. کمترین آسیب به این کودکان طرد شده از خانواده و اجتماع می تواند «ناامیدی»، «افسردگی» و «اضطراب» باشد. بحث راجع به علل بروز پدیده ی کودکان خیابان و کار و مسائل و مشکلاتشان می تواند بسیار گسترده باشد که از حوصله ی این بحث خارج است، اما همین قدر بداینم که آسیب بسیار جدیست که جوامع در حال توسعه از جمله ایران را تهدید می کند؛ چراکه کودکان هستند که آینده ی هر جامعه ای را می سازند. حالا اگر به جای پرورش انسان های شایسته و توانمند، روز به روز انسان های مجرم، معتاد و افسرده را پرورش دهیم، چه بر سر آینده ی کشور خواهد آمد؟ لازم به ذکر است که کمک های مردمی به خانواده های فقیر شاید بتواند گوشه ای از مشکلات بعضی از این خانواده ها را حل کند، اما راه حل پدیده ی کودکان خیابانی نیازمند برنامه ریزی بلندمدت و اختصاص بودجه از طرف دولت های جوامع می باشد.

 


نظر شما