سال نو با سرمایه های ناب

   43864

دکتر سید حسین نورزاد، عضو هیئت علمی دانشگاه تهران


احساس می کنم بدنه دغدغه مند کشور، یعنی همان مردمان صاف و سالمی که تمام تلاششان را برای اصلاح پیرامون خود به کار بسته اند، به کوهنوردی غیر حرفه ای و تازه کار می مانند که مسیری در پیش گرفته که تاکنون نرفته و در میانه راه در شیبی تند قرار گرفته و نمی داند که آیا انرژی کافی برای به پایان رساندن این مسیر ناشناخته را دارد یا خیر. چندیست که با خود می اندیشم در این برهه حساس چه باید کرد؟ جوابی آشنا برای همه ما «شروع از خود و اطرافیان نزدیک» است، اما چالش این روزهایمان را فراتر از این می دیدم و چکیده اندیشه ام تنها در یک کلام خلاصه می شد: «امید»، چیزی که پیکر سترگ این سرزمین برای معالجه زخم هایش بیش از پیش به تزریق آن نیاز دارد.

من در این اندیشه بودم تا اینکه در هفته ای که گذشت توفیق این را یافتم که در جلسه سخنرانی دوست دانشمند و عزیزم آقای دکتر عباس جواهری با موضوع مهارت های زندگی در دانشگاه تهران حضور داشته باشم. در خلال صحبت ها، خیلی برایم جالب بود که ایشان اهمّ سرمایه های روانی را در چهار عنوان دسته بندی نمود: «امید»، «خوش بینی»، «اعتماد به نفس» و «مقاومت». متحیر شدم که گویی دارد جواب پرسش چند ماهه ی مرا می دهد. به هر کدام از این چهار ضلع امید، خوش بینی، اعتماد به نفس و مقاومت که می اندیشم می بینم چقدر ما به این سرمایه ها در سطح کشور نیاز داریم و چقدر ناب است نتایج اینگونه پژوهش ها در حوزه علوم انسانی!

بیائیم در سال جدید در گفتار و محاوره ها، رفتار و برنامه ها، در خیابان، محیط کاری، جمع های دوستانه و خانوادگی، همه جا و همیشه این چهار سرمایه را ترویج کنیم، به این امید که با خوش بینی و تلاش؛ کشوری مقاوم و کارآمد بسازیم. شروعش می تواند از دید و بازدیدهای نوروزی باشد.


نظر شما