سرطان لوزالمعده و چهار حقیقت پیش رو

   18564

دکتر پیام آزاده، متخصص رادیوتراپی آنکولوژی- دانشیار دانشگاه علوم پزشکی شهید بهشتی


به لطف پیشرفت های پزشکی در طی سالهای گذشته شانس بقای بیماران مبتلا به سرطان پانکراس افزایش یافته است. به اعلام انجمن سرطان آمریکا، عوامل خطر خاصی وجود دارند که ممکن است خطر ابتلا به این بیماری را بیشتر کنند؛ از قبیل: سن (۵۵ سال یا بیشتر)، جنس (مردان در معرض خطر بیشتری هستند)، چاقی، دیابت، سیگار کشیدن که سیگار یکی از مهمترین عوامل خطر است.

علائم سرطان لوزالمعده با تأخیر خود را نشان می دهند: علائمی شامل کاهش وزن، یرقان، درد شکم تا مراحل نهایی بیماری معمولا خود را نشان نمی دهند و زمانی ظاهر می شوند که تومور به اندازه کافی رشد کرده باشد. دیابت ناگهانی، تغییر در اشتها، تغییر در احساس مزه و چشایی، ملتهب شدن پوست در ناحیه دست ها و گاها درد شکم، زردی چشم یا پوست، مدفوع کم رنگ و کیسه صفراوی بزرگ شده از علائم بروز سرطان لوزالمعده هستند و پزشکان توصیه می کنند که اگر بیشتر از یکی از این علائم را داشتید، حتما در مورد تشخیص سرطان لوزالمعده اقدام کنید. ️شانس بقای بیماران با تشخیص به موقع، بیشتر است. در سال ۲۰۱۲، انواع سرطان لوزالمعده هفتمین عامل مرگ ناشی از سرطان بود که در سطح جهان به مرگ ۳۳۰ هزار  نفر در آن سال منجر شد. این بیماری بیشتر در کشورهای توسعه یافته رخ می ‌دهد و این کشورها در سال ۲۰۱۲ شاهد ۷۰ درصد از موارد جدید این بیماری بوده‌اند. «آدنوکارسینوم لوزالمعده»، پیش آگهی بسیار ضعیفی دارد. در واقع پس از تشخیص، ۲۵ درصد افراد یک سال زنده می مانند و ۵ درصد نیز به مدت ۵ سال زنده خواهند ماند. اگر سرطان زود تشخیص داده شود، میزان بقای پنج ساله تا حدود ۲۰ درصد افزایش می یابد.

حال می خواهم به یک سؤال شایع پاسخ دهم و آن این است که آیا سرطان ارثی است؟

اصطلاح «ارثی بودن» از نظر پزشكی به مواردی گفته می شود که تعدادی از فرزندان شخص بيمار به آن مرض دچار شوند كه برحسب وجود ژن غالب در والدين می تواند نصف فرزندان مبتلا شده و يک چهارم سالم و يک چهارم حامل ژن معيوب شوند. در سرطان ها چنين وضعی كمياب است و حداكثر، كمتر از ۱۰ درصد موارد سرطان ها ارثی هستند. بطوركلی هر وقت شخصی بخواهد به هر مرضی مبتلا شود، از جمله سرطان، در سلول های وی تغييراتی پيدا می شود و در ژن های مختص آن مرض هم تغييراتی پيش می آيد، لذا اگر چه سرطان را ارثی و ژنتيک نمی دانيم، اما به هر حال سرطان با تغييرات ژنتيكی پيدا ميشود.

شما عزیزان، گاهی يک يا چند نوع از سرطانی را در يک خانواده بيشتر مشاهده می کنید و به این جهت است که گاه تصور می کنید سرطان ارثی است؛ اما چنين نيست. اين موارد فاميلی و يا خانوادگی خوانده می شوند. بطوركلی، در چنين خانواده هايی احتمال بروز سرطان بيشتر از مردم عادی و در بعضی از سرطان ها حداکثر تا چهار برابر است؛ اما ارثی مطابق تعريفی كه در ابتدا گفته شد، نمی باشد. برای اين اتفاق دلائلی وجود دارد، مثلا اين خانواده رفتار و عادات مشترکی دارند؛ غذاهای مشابهی مصرف می كنند، خلقيات روانی و معنوی مشابهی دارند و ... اين ها عوامل اصلی بروز خطر در آن خانواده هستند. يعنی ما نه تنها در قبال خودمان مسئوليم، بلكه در قبال همه نسل های آتی هم مسئوليت داريم.

 

 

 

 


نظر شما