به اعتلای کشورمان معتقدیم

آب شرب

آب شرب یعنی نود درصد  وجود شما خواننده محترم، نیاز تفکیک ناپذیر هستی هر انسان از هنگام تولد. در معنی عام بیش از سه چهارم سطح کره زمین را آب فرا گرفته، ریزش های جوی، نفوذ در اعماق زمین، تبخیر، تشکیل شدن ابرها و تکرار پدیده باران با ریزش های جوی بصورت برف و باران، سیکل هیدورلوژیک طبیعت را بصورتی ناگسستنی شکل داده اند. متناسب سطح کره زمین با قطبها، خط استوا و متأثر شدن از ریزش های جوی در سطح زمین منطقه بندی ایجاد نموده، از پر باران تا کم باران و یا مناطق خشک، به عبارت بهتر، آب به قدرت الهی در نظام هستی قانونمند و تعریف شده است. علم و دانش ابعاد گسترده سیکل هیدرولوژیک را تا آنجا در نوردیده که با تحلیل داده های منطقه ای و جهان، جریانات ناشی از تحرک ابرها را مطالعه و موقعیت های مکانی بارندگی را کشف و رسماً اعلام می نماید.  اینهمه نظم به ما که مخلوق خداوند متعال در سطح زمین هستیم، در قدم اول تفهیم می نماید که در نظام قانونمند بایستی با علم و آگاهی از قوانین، برنامه ریزی و حرکت کنید.

وقتی که برعکس مسیر جریان در استان کرمان شنا کرده ایم. دندان طمع ما روز به روز تیز و تیزتر شده برخلاف قوانین، آب سفره های زیرزمینی را نه تنها برداشت بلکه سفره های زیر زمینی را قلا نموده ایم، قنات و قنات داری را به شدت از مدار خارج و به شکل وقیحانه ای با اعمال طرح چاه به جای قنات به مالکین قنوات فرصت داده ایم تا قنوات راخشکآنده نشان دهند، تا پروانه چاه دریافت نمایند، منطق قنات و قنات داری را که میراث فرهنگی کشورمان می باشد مورد تحقیق و توسعه قرار نداده ایم، نظری به تأمین آب برای حیات انسانها نداشته و توجه نکرده ایم، بحث تأمین آب شرب استانمان را به چاه و چاه زنی، سرشاخه های هلیل، چاه های ژرف، آب دریا و این قبیل راهکارهای بی جنبه بسته ایم، متأسفانه در استان کرمان با تراکم اینهمه دانشگاه و دانشکده و از همه مهمتر دانشگاه آب، اندیشکده ها و پژوهشکده های مرتبط با وزارتخانه ها نیتی برای تطبیق دادن نیاز آبی مان از جهت شرب را با نظام هستی هماهنگ با کره زمین نداده ایم، سئوال اینجاست که چرا منابع تأمین کننده آب شرب شهرمان، استانمان از نظرها به دور می گردد و در عوض ذهنمان را متوجه موارد رویایی، هزینه بر، ناپایدار، غیر ممکن با توجه به محدودیت های فن و تکنولوژیمان، می نمائیم. چرا گارگزاران قنات و قنات داری و وراث آنها در شرایط کنونی در استان کرمان بایستی فاقد جایگاه اجتماعی و  بیمه، کار سخت و طاقت فرسا و بسیار  خطرناک آنها در کوره های قنوات مکان های ریزش و نفس گیر تعریف نشده، باشند و با فن و تکنولوژی روز حامی و مددکارشان نباشیم. تحلیل تمامی راهکارها و روش های تأمین آب شرب از آب های ژرف گرفته تا سرشاخه هلیل رود، آب دریا، بارور کردن ابرها نشان می دهد که هدف تقویت کاسبکاران  اموال بیت المال، تقویت مددکاران واقعی تأمین کننده آب  شرب یعنی مقنیان جان بر کف، ایثارگران و جانبازان و یا سربازان تأمین آب در جائی جهت اجرا تعریف نشده است. به امید اینکه با توجه بیشتر شما خواننده عزیز و ترویج صنعت قنات و قنات داری در صورتیکه موافق باشید، مشکل آب شرب استانمان را نه تنها برای نسل فعلی بلکه برای نسل های هزار سال آینده حل نمائیم.

Email
چاپ
آخرین اخبار