تاریخ انتشار :

در ستایش مادر

     به قلم کیومرث ترکاشوند

قلم را در دست میگیرم خواستم توصیفی زیبا ومتفاوت از مادر بنویسم…..
دستانم بی حس شد و انگشتانم لرزید و قلم به آرامی از میان انگشتانم لغزید و افتاد!
آنقدر این واژه زیبای “مادر” جایگاهش رفیع و بالا بود نه دستانم یاری توصیفش را داشت و نه قلم توان نوشتن!
قلم را با کاغذش کنار‌ گذاشتم از جا بلند شدم از پنجره اتاقم بیرون را نگاه کردم برف تمام کوچه را سفید پوش نموده بود. برگشتم و نشستم در همین حال که به فکر فرورفته بودم با خود می اندیشیدم آخر با کدام کلمه و یا شعر و روایتی مادر را می توان توصیف کرد؟

که خود واژه “مادر” ذهنم را درگیر کرد “م ا د ر” هرچه بیشتر در این چهار حرف نگاه کردم بیشتر در ژرفای عمیق جایگاه والای مادر غرق می شدم و به نتایج جالبی رسیدم:
این سئوال ذهنم را مشغول کرد. راستی چه کسی اولین بار در زبان شیوای قند پارسی این واژه را بکار برده و چقدر بجا و با مسما…‌
به “م ” آن فکر کردم…به سراغ لغتنامه دهخدا رفتم و با تعجب دیدم در بیشتر زبانهای دنیا این واژه مقدس با “م” شروع می شود
مام . ماد. مار. (ماد. پهلوی، «ماتر»، «مات» ظاهراً از «ماتا»، حالت فاعلی از «ماتر»، اوستا، «ماتر»، ارمنی دخیل، «متک» (ماده). هندی باستان، «ماتر»، ارمنی، «مئیر»، کردی، «ماک»، مادک (مادر)، «مادک» افغانی، «مور»، استی، «ماده» «مده »، «ماد»، «مد»، بلوچی، «مات»، «ماث»، «ماس» (مادر)، «مادگ» ……..
پرسه ای در اشعار معماران زبان فارسی زدم:

به رستم چنین گفت گودرز پیر
که تا کرد مادر مرا سیر شیر.
“فردوسی”

که خاقان نژاد است و بدگوهر است
به بالا و دیدار چون مادر است.
“فردوسی”

زمان تا زمان یک ز دیگر جدا
شدندی بر مادر پارسا.
“فردوسی”

بس قامت خوش که زیر چادر باشد
چون باز کنی مادر مادر باشد.
“سعدی”

و هر چه بیشتر در این واژه مقدس فکر میکردم بیشتر به مقام والای مادر پی می بردم.
محبت، مهربانی، ماه، مهر، مهرورزی، ملکه، محبوب،…… با “م” خداحافظی می کنم و به سراغ “الف” واژه مادر رفتم برای یک لحظه ذهنم متوقف شد! اولین حرف الفبای فارسی وستون خیمه گاه این زبان و کل فرهنگ غنی فارسی یعنی حرف الف ایستاده چون سرو استوار چون قله دماوند و اگر این حرف نبود زبان فارسی مفهومی نداشت… و حالا میدانم که چرا مادر را ستون خانواده میدانند…
و به راستی که او قلب خانه و مظهر مهر و عاطفه و عشق احساس، محبت، و صفاست.
و مادری فضیلتی است ملکوتی برگرفته از عالم قدسی که در وجود انسان خاکی تجلی می یابد و در آن صراحت، صداقت، مهرورزی تجلی می یابد که در پرورش فرزند از تمام زمینه ها و امکانات شخصی می گذرد. و از شیره جانش آن را تکامل دهد. و بعد از آن نیز تمام عمر خوشبختی و آرمش آن فرزند دغدغه اش می شود.
تمام حقیقت زندگی مادر عشق ورزیدن دوست داشتن و فداکاری است…
و در میان تمام توصیفات زیبای که از این فرشته ای آسمانی نوشته اند و گفته اند زیباتر از این کلام پیامبر اکرم (ص) نیافتم:
“بهشت زیر پای مادران است”
و بعد از این تعبیر زیبا هرچه بگویم و بنویسم چون برف است و آفتاب تابستان…..
پس سخن کوتاه کرده و زبان در حلقوم کشم که من نه آنم که بتوانم مادر را تعریف کنم. پس همان به که در پایش زانو زنم و خاک پایش را توتیای چشمانم کنم….
روز مادر را به مادران سرزمینم تبریک گفته و سلامتی رزق وجود نازنینشان باد..