تاریخ انتشار :

مصائب زنان خنیاگر

    ملیحه مرادی، موسیقی دان

 موسیقی و آواز در کل فارغ از جنسیت است و خب با توجه به محدودیت‌ها و عدم حضور خانم‌های خواننده، مشکلاتی هم به وجود می آید. وقتی که فضا برای تک خوانی خانم‌ها فقط در برابر جمعی از خانم‌ها محدود میشود، به همان نسبت سالن و زمان اجرا هم محدود میشود. در حال حاضر فقط دو سالن تالار وحدت و فرهنگسرای نیاوران برای کنسرت بانوان قابل استفاده است.‌ بالطبع در چنین شرایطی، برای برگزاری کنسرت بانوان، تمام افراد اعم از پرسنل و صدابردار و کارکنان باید خانم باشند و در روز کنسرت هیچ آقایی در اطراف سالن برگزاری کنسرت نباید حضور داشته باشد خب همین محدودیت‌ها آسیب جدی به اجرای بانوان وارد کرده است.

زمانی که یک خانم همچون آقایان خواننده و نوازنده نتواند فعالیت جدی و مستمر روی صحنه داشته باشد به همان میزان، تجربه و توانایی کمتری نسبت به آقایان پیدا میکند. کنسرت‌های بانوان معمولا به خاطر محدود بودن آنها به یک جنس، ذهنیتی سرگرمی و دورهمی برای برخی شرکت‌کنندگان پیش می آورد و از آن جدیت و فضای حرفه‌ای موسیقی در اغلب مواقع کم میشود و در نتیجه این اتفاقات متأسفانه احساس رقابت و اجرای یک کنسرت حرفه‌ای به خانم‌ها داده نمیشود.

در نهایت، یک پوستر از کنسرت‌ها برایمان به یادگار میماند بدون اینکه نمونه صدایی از اجرا، فیلم یا عکسی روی صحنه داشته باشیم. البته تمام اینها که گفته شد نیز در واقع به نوعی توصیفش از وضعیت تهران است؛ این را باید در نظر داشته باشیم که در شهرستانها شرایط به مراتب سخت‌تر است.

اگر روزی فرا برسد که بانوان هم اجازه تک خوانی روی صحنه را داشته باشند، طبیعتاً من هم مانند هنرمندان دیگر، مایل هستم با اساتید معاصر خودم کار و در کنار آنها تجربه کسب کنم. همیشه از نوجوانی آرزو داشتم که اولین کنسرت مشترکم را به همراه ساز نی پدرم داشته باشم و با او به روی صحنه بروم.

من همیشه خارج از ایران، افتخارِ همکاری با برخی استادان و هنرمندان هم نسل خودم را داشته‌ام و حتی به صورت آلبوم و تک ترک های صوتی؛ اما آرزوی قلبی من و همه‌ بانوان سرزمینم قطعاً این است که در کشورمان ایران، برای مردمی که علاقه‌مند به موسیقی سنتی و ادب پارسی هستند، روی صحنه آواز بخوانیم.

    منبع: اعتماد