به اعتلای کشورمان معتقدیم

در حاکمیت طالبان هنر، میراث و فرهنگ چه می‌شود؟

آبتاب  -استاد فریدالله ادیب آیین- جهانیان سال ۱۳۷۹ را به خاطر دارند، مجسمه های بودا در بامیان؛ جنایتی تاریخی توسط افراطیان طالبیزم به فتوای ملا محمد عمر رهبر پیشین طالبان تخریب گردید و اشیای تاریخی دیگر افغانستان در موزه­های و گنجینه­ها اکثراً توسط طالبان تخریب شد. اگرچه هنور بقایای آنها هنوز هم به صورت کامل مرمت نشده و ادامه دارد و آثار تابلوهای نقاشی نیز توسط طالبان در گالری ملی افغانستان مورد تخریب قرار گرفت. در هفت سال دوره حاکمیت طالبان اکثر سرزمین افغانستان برای کشف اشیای تاریخی حفاری میشد، هر آنچه که کشف شد به خارج رفت و به فروش رسید. افغانستان سر زمین کهن است و بقایای میراث و فرهنگ غنی باستان دیرینه دارد.

هنر، میراث و فرهنگ آثار تاریخی در موزه ­های افغانستان امروزه بیشتر از هر دوره دیگری با تهدید جدی، مواجعه است و با حاکم شدن طالبان قطعاً این­بار آثار تاریخی میراث و فرهنگ افغانستان در محدودیت و حذف قرار خواهد گرفت. جنگ و اقتصاد ضعیف سالیان است که سد راه پیشرفت فعالیت‌های هنری هستند، صرفاً یکی از عوامل آن بازدارنده پیشرفت و تولیدات صنایع دستی و هنری در افغانستان می­باشد، اما افراط گرایان فراتر از جنگ؛ هنر و میراث و فرهنگ را به ورطه نابودی میکشانند و جامعه هنری افغانستان هراس از آن را دارند که بار دیگر سایه بنیادگرایی طالبیزم هنر و فرهنگ را در دایره تنگ و تاریک شریعت طالبانی قرار دهد. بیم ما از نابودی فرهنگ و هنر از گذشته تاریک و سیاه حاکمیت طالبان نشأت می‌گیرد؛ سخن از گروهی است که کمر به نابودی پیشینه فرهنگی و هنری افغانستان بسته است.

ملت­ها این را واقف­اند که هنر و میراث‌های فرهنگی-باستانی افغانستان بسیار حائز اهمیت میباشد، زیرا صرفاً شامل هنر بومی افغانستان نمی‌شود؛ قطعاً هنری است متنوع که بیش از هزاران سال قدمت تاریخی را دارد. از آنجا که افغانستان در دوره­های مختلف چهار راه جهان باستان بوده و از چهار هزار سال پیش صادر کننده لاجورد، طلا و قلع به هندوستان، بین النهرین و مدیترانه بوده است فرهنگ‌ها و شیوه­های هنری گوناگونی را به خود دیده است. نه تنها هنر یونان و روم، مصر و چین از دل تمدن باختر که باکترا یا بلخ پایتخت آن بوده عبور می‌کرده، حتی داشته‌های فرهنگی-هنری و منابع طبیعی افغانستان در غرب نیز شهرت بسزایی داشته است. به طور نمونه رنگ آبی گرفته شده از سنگ لاجورد افغانستان در قرن پنج تا هفت میلادی در شمایل نگاری‌های عبادی و مذهبی مسیحیت مورد استفاده قرار می‌گرفت که جزء گران‌ترین رنگ‌ها بعد از رنگ طلایی قرار داشت. یا نقاشی­های دیواری در مغاره‌های بامیان که تاکنون قدیمی­ترین نمونه نقاشی رنگ روغن کشف شده در جهان است.

Email
چاپ
آخرین اخبار