به اعتلای کشورمان معتقدیم

زنان زیبا

   نویسنده: تئودور آدورنو مترجم: لیلا نصیری سروری

 

     زنانی که به طرزی استثنایی زیبای‌اند، محکوم به شوربختی‌اند، حتی آن زنان که از برخی شانس‌ها مانند خانواده، رفاه، و استعداد برخوردارند، به نظر می‌رسد در معرض ویران کردن خود و همه‌ی آن روابط انسانی‌اند که در آن شرکت جسته‌اند. پیش‌گویی به آنان گفته است که از میان دو نوع مصیبت یکی را برگزینند. یکی از این دو گزینه‌ی مبادله‌ی زیرکانه‌ی زیبایی شان در ازای کسب موفقیت است: در این صورت، مجبور به پرداخت هزینه‌ی آن با خوشبختی خود می‌شوند، دیگر توانایی عاشق شدن پیدا نمی‌کنند، عشقی را که به آنان معطوف شده است، مسموم می‌کنند و عاقبت دست‌شان خالی می‌ماند. یا این که: امتیاز زیبایی به آنان آن قدر شهامت و اعتماد به نفس می‌دهد که هر گونه داد و ستدی را رد می‌کنند. تحسین همگان آنان را واداشته است تا کوششی برای اثبات ارزش‌های خود نکنند. در جوانی می‌توانند آزادانه انتخاب کنند، در نتیجه چیزی انتخاب نمی‌کنند: هیچ چیز برایشان قطعی نیست، همه چیز برایشان با یکدیگر قابل جایگزینی است. آن چه را فردا می‌توانند جایگزین چیز بهتری کنند، به هدر می‌دهند. این است که آنان گونه‌یی‌ شخصیت ویرانگرند. از آنجا که زمانی بی‌رقیب بوده‌اند، در رقابت با دیگران ناموفق‌اند و به همین خاطر مبتلا به جنون رقابت می‌شوند. در حالی‌که جذابیت‌شان را از کف داده‌اند، هنوز ژستی که زمانی مردان را بی‌تاب می‌کرد، باقی مانده است. او نتوانسته است وعده‌ی خوشبختی را نه برای خودش و نه برای کس دیگری جامه‌ی عمل بپوشاند. با این همه، او در میان هاله‌ای از سرنوشت به امواج مصیبت در می‌غلتد.

Email
چاپ