میراث رهایی بخش حسین

    نویسنده: دکتر علی اکبر گرجی ازندریانی- دانشیار دانشکده حقوق دانشگاه شهید بهشتی، وکیل پایه یک دادگستری

 

     برای آزاد زیستن و نه گفتن به استکبار درون و استبداد برون داشتن شخصیت و الگویی چون حسین (ع) کافی است.  حکومت علی(ع) تجربه عملی و ایجابی حکمرانی عدالت بنیاد است و حادثه عاشورا تجربه سلبی کوشش  برای احیای اخلاق، عدالت و آزادی است. حادثه عاشورا مشحون از درس های اخلاقی، سیاسی و اجتماعی است. به عنوان مثال، اگر وفاداری را از جمله فضیلت های اخلاقی برتر بدانیم، در قیام شورانگیز عاشورا این فضیلت در بالاترین درجه خود در گفتارها و رفتارهای یاران حسین (ع) و بویژه حضرت عباس(ع) جلوه گر می شود. در این ایام باید بیش از هر چیز به تبلیغ، ترویج و تفهیم درس های عاشورا پرداخت. بی شک، گریستن و گریاندن برای روح آدمی معنویت کم نظیری به ارمغان می آورد که گاه در خندیدن و خنداندن نمی توان آن را به دست آورد، اما مجاهدت علی (ع)، حسین (ع) و حسینیان تاریخ را نباید به گریستن و گریاندن فروکاست. خون پاک این ابر انسانها ریخته شد تا مسلمان ها بتوانند سرمشق هایی را برای زندگی خود داشته باشند. اگر اندک تأملی در وضعیت کنونی جامعه ی خود داشته باشیم، ملاحظه خواهیم کرد که اساسا منش ها و روشهای ما انطباق چندانی با آموزه های این بزرگان ندارند. راستی و درستی، وفاداری، شجاعت، صراحت لهجه و یک روئی، ادب و احترام، نوع دوستی و محبت به نوع بشر (صرف نظر از کیستی و و کجا بودگی او)  در حال رنگ باختن و فراموشی اند. هضم این نکته برای من دشوار است که چگونه می توان از نظر میراث ارزشی، اخلاقی و فرهنگی در اوج بود، اما در عالم واقع توجه کمی به این مقوله ها داشت. آیا بهتر نیست وجوه سازنده و ایجابی این میراث بی نظیر را برای بر ساختن جامعه و تمدن ایرانی-اسلامی به کار اندازیم؟